Agnieszka Krukowska

Do 2019 roku Agnieszka pracowała i była aktywna społecznie. Miała plany i nadzieję, że leczenie zatrzyma postęp choroby i pozwoli jej prowadzić w miarę normalne życie.

Stwardnienie rozsiane rozpoznano u niej w 2014 roku. Pięć lat później wyniki badań zaczęły się stale pogarszać, dotychczasowego leku nie można było kontynuować, a możliwości leczenia pierwszej linii się wyczerpały. Do skuteczniejszej terapii drugiej linii nie została zakwalifikowana, bo kryteria wymagały nowych zmian chorobowych w rezonansie, a tych u niej nie było.

Została jedna opcja: przeszczep obwodowych komórek macierzystych szpiku. Miał zahamować chorobę i dać jej co najmniej pięć lat życia bez leków oraz powrót do pracy zawodowej. Nawet w najgorszym scenariuszu lekarze nie przewidywali pogorszenia, a jedynie to, że stan pozostanie bez zmian.

Po przeszczepie doszło do powikłań immunologicznych, w tym choroby posurowiczej, która zniszczyła jej odporność. Stan neurologiczny gwałtownie się pogorszył, a choroba zaczęła postępować agresywnie i nieprzewidywalnie. W kolejnych latach rozpoznano u Agnieszki nowotwór kości, pierwotny niedobór odporności i chorobę neurozwyrodnieniową o podłożu genetycznym.

Od 2019 roku jej przypadek bada Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.

Dziś Agnieszka wymaga całodobowej opieki i jest zależna od wózka. Spastyczność mięśni, bolesne skurcze i ból kości nie pozwalają jej długo pozostawać w pozycji siedzącej, a każda zmiana pozycji wymaga pomocy bliskich.